അനശ്വരമായ പൂക്കള്‍

ദൈവത്തിന്‍
കയ്യൊപ്പുള്ള
ഈ
സൗഹൃദം...


അടര്‍ന്നുവീഴുന്ന
വാകയിലെ
അടരാത്ത
മൂന്ന്
വാകപ്പൂക്കള്‍

നിന്നിലെ സൌന്തര്യം
കണ്ട ശലഭങ്ങള്‍
ഇന്ന്
മുളപൊട്ടിയോഴുകുന്ന
രാഗമായ്‌ മാറുന്നു

അനശ്വരം ആയ
ഈ ലോകത്ത്
അനശ്വരം ആയി
തുടരും
ഈ പൂങ്കാവനത്തിലെ
വല്ലരികളെ
നിങ്ങള്‍ എങ്ങു
പോയി

ചാഞ്ചാടി ആടുന്ന
നിങ്ങളിലെ
അജന്ച്ചലമായ
സൗഹൃദം
കണ്ടെനിക്കങ്ങിനെ
മയങ്ങണം ...

 

തിളങ്ങുന്ന വെള്ളികശുകള്‍

എന്‍റെ കണ്ണില്‍
വജ്രം പോല്‍
തിളങ്ങുന്നു
ചതിക്കപ്പെട്ടു നേടിയ
ആ
നാല് വെള്ളിക്കാശ്

ഓടുന്ന ജീവന്‍റെ
ഞരംമ്പറത്ത്
അവന്‍റെ
തിളയ്ക്കുന്ന
ചോരകൊണ്ട്
എനിക്ക്
വെള്ളിക്കാശ് തന്ന
യജമാനന്
അഭിഷേകം
ചെയണം

നിനക്ക് വേണ്ടി
ഞാന്‍
ഒരു മാനിനെ
വെട്ടയാടം
ഒരു മനുഷ്യന്റെ
ജീവനെ
കാറ്റില്‍ പരത്താന്‍
എന്‍റെ
പതറാത്ത
കൈകള്‍ക്ക്‌ ആകില്ല

ഒഴുക്ക്

പെണ്ണെ
ഇന്ന് ഞാന്‍
ഒഴുക്കില്‍ അകപ്പെട്ട
ഒരിലയാണ്

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും
നിന്നിലേക്കുള്ള
ദൂരം
ഒരുമാത്രപോലും
താണ്ടാന്‍ കഴിയാത്ത
ഒരില

ഒരു ഈറനണിഞ്ഞ
ത്രിസന്ദ്യയില്‍
ചുംബനത്തില്‍
പൊതിഞ്ഞ
കണ്ണുനീരാര്‍ന്ന വക്കുകള്‍

മനസ്സിന്‍റെ
ഇടത്താളിലെ
പടവുകള്‍ ചിന്നിയ
ആ വാക്കുകള്‍

മറന്നില്ല മയുന്നില്ല
എന്‍ മനസ്സിന്‍
പടവിളക്കുമാ
വാക്കുകള്‍....

 

എന്നെ കൊന്ന വരി

ഒരു മണ്ണെണ്ണ
തിരിയുടെ
വെട്ടത്തില്‍
എഴുതിയ വരികള്‍
എനിക്കു നേരെ
തിരിഞ്ഞു നിന്ന്
കുത്തുന്നു ...

എഴുതിയ പേനക്കണോ
അതോ എനിക്കാണോ
പിഴവ് പറ്റിയത്

ചിന്തകള്‍ എന്റെ
മനസ്സിനെ ഇറുക്കി
വലിക്കുന്നു

ഇനിയെന്റെ
തൂലിക ചലിക്കില്ല .. ഞാനും
ഇരുട്ടിന്റെ മറപറ്റി
നടക്കാന്‍ മനസ്സ്
കൊതിക്കുന്നു ...

ഞാന്‍

ഞാന്‍
ഞാനാകണം
ഇന്നെന്‍റെ
മനസ്സിലെ
വാക്കുകളെ മുറുകെ
പിടിക്കണം
എന്റെ
വിശ്വാസങ്ങളില്‍
ഉറച്ചു നില്കണം

എന്നില്‍
ആദിപത്യം പുലര്‍ത്താന്‍
ശ്രമിക്കുന്ന
കൂപ മണ്ടൂപങ്ങളെ
ഒരു
കണ്ണാടിയിലെന്നപോല്‍
പ്രതിഫലിപ്പിക്കാന്‍
ഞാനെന്‍റെ മനസിനെ
അനുവതിക്കില്ല
ഞാന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ ...